بارانانه

کتاب ق ا ن و ن

barananeh — Thu, 19 Nov 2009 19:29:09 GMT

امروز پس از هشت ماه به سینما رفتم تا کتاب قانون را ببینم.

خیلی پسندیدم. نباید این دو سال را در توقیف می ماند. به شمقدری هم گفتم که جراتش را تحسین می کنم.

فیلم فاصله ميان اسلام قرآني و افکار و اعمال مسلمانان سنتي رابه نمايش گذاشته است. خانواده رحمان توانا با عروس خارجي تازه‎مسلمان خود در عمل به اسلام دچار تعارض مي‎شوند و این تازه مسلمان از مسلمانان هفتاد ساله عمل می طلبد.

فیلم با یک عقبه به ارزيابي رفتارهاي فردي و اجتماعي ما ايرانيان و ميزان انطباق آن با اسلام پرداخته و به ‎عبارت ديگر، فاصله مسلماني ما با اسلام را به تصوير كشيده است.

هر عیب که هست از مسلمانی ماست.

نخبه یا عمله

barananeh — Mon, 09 Nov 2009 21:15:18 GMT

فرق می کند عمله فرهنگ باشی یا نخبه فرهنگی.

گاهی دلمان می خواهد یک نخبه فرهنگی باشیم اما به جای چیدن و محیا کردن مقدمه های رسیدن به این قله در هزارتوی فرهنگ عمله می شویم (خود را عمله جا می زنیم) و فکر می کنیم خیلی نخبگی کردیم و دست آخر ما می مانیم و مزد عملگی.

قبول دارم که عملگی برای فرهنگ خود یکی از قدم هاست برای نخبه شدن در این حوزه وسیع. اما فرهنگ چند صفحه کاغذ و چند سی دی نیست. فرهنگ یعنی جهت زندگی من و تو و او. فرهنگ یعنی طرز خوردن لقمه نان و...

با این وجود فرهنگ را نمی توان بر حسب متر یا کیلو از بقالی و بزازی خرید و آن را باید در قالب محصول فرهنگی دید. یک تابلوی نقاشی، یک قطعه آهنگ، یک فیلم سینمایی، یک روزنامه، یک سایت اینترنتی و...

فرهنگ یعنی قالب. قالبی که می توان در آن هم فلان گرایش سیاسی را جای داد و هم بهمانش را.

شنیده اید می گویند: فرهنگمان را سیاسی کردند؟

این ها بحث هایی فرعی است که مجالی را وسیع می طلبد و ما را از موضوع منحرف می کند.

نخبه فرهنگی سمت و سو را نشان می دهد و از عمله ها می خواهند بر اساس نقشه ای که او کشیده است جاده را بسازند و از تعدادی دیگر از عمله ها می خواهد مردم را از آن جاده راهنمایی کنند.

در جامعه دیده اید که مهندس خیلی محدود داریم. آن مهندس طبق دستور کارفرما که سرمایه از اوست نقشه می کشد. بعد مصالح را سفارش می دهد و عده ای عمله آن را تهیه می کنند( ممکن است این عمله ها آدم های حسابی هم باشند). آنگاه از سر چهارراه تعدادی بیشترتر از عمله ها را خبر می کنند و کار شروع می شود. یکی ملات می گیرد و دیگری آجر روی هم می چیند. مهندسان دیگری نظارت می کند. اما همه این ها خواسته آن مهندس اول را پیاده می کنند، چون کارفرما با اطمینان به آن مهندس طرح او را به اجرا گذاشته.

این قصه مهندسی است برای فرهنگ.

*گفتم: این هفته در دانشگاه بازارچه فرهنگی داریم و باید برای آن کلی خرید کنم. تازه هفته بعد هم همایش داریم و کلی مهمان سرشناس. برای روزنامه هم باید مطلب بنویسم.

گفت: برادرم برو درست رو بخون و مطالعه کن. انقلاب به تو به عنوان نخبه فرهنگی احتیاج دارد. عمله که فراوان است.

**فرهنگ؛ تنها چیزی است که حاضرم در راه آن کشته شوم: ره بر

خیال کن که غزالم

barananeh — Thu, 22 Oct 2009 13:08:18 GMT

شبیه مرغک زاری کز آشیانه بیفتد
جدا زدامن مادر، به دام دانه بیفتد
ز نازکی ز ندامت، ز بیم صبح قیامت
بدان نشان که شنیدی،سری به شانه بیفتد
به کارآنکه برون ازبهشت گشته عجب نیست
که در جهنم غربت، به یاد خانه بیفتد
نشان گرفته دلم را، کمان ابروی ماهی
خدای را که مبادا، دل از نشانه بیفتد
دلم به کشتی کربت، به طوف لجه غربت

چو از کرانه ی تربت، به بیکرانه بیفتد
شوم چو ابر بهاران، ز جوش اشک چو باران
که دانه دانه برآید، که دانه دانه بیفتد

جهان دل است و تو جانی، نه بلکه جان جهانی
همه سکندر و دارا، کزین فسانه بیفتد
خیال کن که غزالم، بیا و ضامن من شو
بیا که آتش صیاد، از زبانه بیفتد
الا غریب خراسان، رضا مشو که بمیرد
اگر که مرغک زاری از آشیانه بیفتد

بشنوید

ملیاردی دعا بکنید

barananeh — Wed, 14 Oct 2009 12:59:18 GMT

با لهجه و گفتار حجت الاسلام محسن قرائتی بخوانید:

بعضی ها دعا که میکنن همین شکمشونو می بینن و سر دماغشونو. دعا که میکنین تا اونورارو ببینین. چشم انداز بیست ساله اخیرا جمهوری اسلامی نوشته. از این چشم اندازها برا تو هم باشه.

یه دعا می کنم از امیرالمومنین ببینید چقدر مخ علی(ع) با مخ شما فرق داره.

« پروردگارا آنچه خوبان تاریخ گذشته از تو خواسته اند و مرده اند و آنچه خوبانی که هستند از تو می خواهند و آنچه خوبانی که بعدا متولد خواهند شد را از تو خواهند خواست، همه را به من بده»

ما هم دعا می کنیم: خدایا این دختره... خدایا سربازیم حل بشه. خدایا کنکور قبول شم. خدایا فوق لیسانس قبول شم. دعاهای ما یا به شکم می خوره یا به شهوت. تا نیم متری خودمون.

ببینید در دعای ماه رمضان میگه: اللهم اغن کل فقیر؛ اللهم اشبع کل جائع. به کل دعا کنید.

بگید خدایا من مسلمانم و پیامبر رو می شناسم، چرا یک ملیارد انسان در چین هستن و رسول الله رو نمی شناسن؟ چرا حدودا یک ملیارد منحرف در هندوستان هستن و... اسپانیا چی؟ ایتالیا چی؟ ملیون ها کمونیست داریم.

یه دو دقیقه هم برای اونا غصه بخور.

دعا می کنید ملیاردی دعا بکنید. خدایا مرا نجات بده و وسیله نجات ملیاردها قرار بده.

یه هدهد اومد دوبار رفت و برگشت یه کشورو مسلمان کرد؛ قرآن میگه. من نمیتونم مثل هدهد باشم؟

دعا می کنید ملیاردی دعا بکنید... خودم و خونم و نمیدونم چیمو. جزئی ها رو هم بخواین ولی هدفتون بالاتر باشه.

مثلا چی میشه شما برای سید حسن نصرالله هم دعا بکنید. می دونید اسرائیل یک ملیارد دلار جایزه گذاشته هرکی نصرالله رو ترور کنه. هر شب سه بار جاشو عوض می کنه. اون وقت ما هرشب می خوابیم.نمی خوای یه دعا برای نصرالله بکنی؟

آیت الله سیستانی پنجاه متری حرم امیرالمومنینه. می رفت شب ها از پشت بوم سلام می داد. گفتن دیگه از پشت بوم هم صلاح نیست. توی یه خونه پنجاه متری سالهاست از خونه نمیتونه بره بیرون. اونوقت تو نباید برا آیت الله سیستانی دعا کنی؟ چقدر ما ویلچری داریم، چقدر ما نخاعی داریم، چقدر شیمیایی داریم، چقدر خونواده شهید داریم. برید یه گوشه بشینید یکی یکی دعا کنید. کمتر از ملیاردی دعا نکنین. خدا میده...

مدینه: تیر ۸۷

از لشکر خوبان تا جنگ همیشگی

barananeh — Sun, 27 Sep 2009 21:57:19 GMT

اولا":

«لشکر خوبان» کتاب برگزیده جشنواره ربع قرن کتاب دفاع مقدس در بخش «خاطره. خودنوشت» شناخته شد.

جای گله کشی نیست که چرا این کتاب غریب مونده، اما امیدواریم حالا که این کتاب همدوش کتاب هایی نظیر: سانتاماریا (سید مهدی شجاعی)، مثل چشمه مثل رود (قیصر امین پور)، روزهای آخر (احمد دهقان)، تاریخ سیاسی جنگ عراق علیه ایران( علی اکبر ولایتی)، فیلمنامه آژانس شیشه ای (ابراهیم حاتمی کیا) و... مقام برگزیده جشنواره ربع قرن ادبیات دفاع مقدس شده، امیدواریم توجه ها را به سوی خود جلب کند. تبریک به خانم سپهری.

دوما":

بچه های همین شهر خودمون تبریز همت کردند و ویژه نامه فوق العاده ای کار کرده اند. تقدیر از زحمات محسن هادس و حکیمه عوض پور برای گردآوری چنین مجله ای آن هم در تبریز.

پشت بسم الله، دیالوگ مانای حاج کاظم را آورده بودند در آژانس شیشه ای. خاطرش در ذهنم زنده شد:

می دونم بد موقعی برا قصه شنیدنه؛

ولی من،می خوام براتون یه قصه بگم.

وقت زیادی ازتون نمی گیرم.

یکی بود،یکی نبود...

یه شهری بود،خوش قد و بالا.

آدمایی داشت،محکم و قرص.

ایام،ایام جشن بود؛جشن غیرت.

همه تو اوج شادی بودن که یه هو یه غول حمله کرد به این جشن.

اون غول،غول گشنه ای بود که می خواست کلی از این شهرو ببلعه.

همه نگرون شدن؛

حرف افتاد با این غول چی کار کنیم؟

ما خمار جشنیم؛

بهتره سخت نگیریم...

اما پیر مراد جمع گفت:

باید تازه نفسا برن به جنگ غول.

قرعه به نام جوونا افتاد؛

جوونایی که دوره ی کُرکُریشون بود،رفتن به جنگ غول...

غول،غول عجیبی بود...

یه پاشو می زدی،دو تا پا اضافه می کرد.

دستاشو قطع می کردی،چند تا سر اضافه می شد.

خلاصه چه درد سر...

بالاخره دست و پای آقا غوله رو قطع کردن و خسته و زخمی برگشتن به شهرشون،

که دیدن پیرشون سفر کرده...

یکی از پیر جوونای زخم چشیده جاشو گرفت.

اما یه اتفاق افتاده بود؛

بعضیا این جوونا رو طوری نگاشون می کردن که انگار،غریبه می بینن...

شایدم حق داشتن...

آخه این جوونا مدت ها دور از این شهر،با غوله جنگیده بودن.

جنگیدن با غول آدابی داشت،که اونا بهش خو کرده بودن.

دست و پنجه نرم کردن با غول،زلالشون کرده بود.

شده بودن عینهو اصحاب کهف؛

دیگه پولشون قیمت نداشت...

اونایی که تونستن خزیدن تو غار دلشونو اونایی هم که نتونستن،مجبور به معامله شدن...

من شما رو نمیشناسم؛

اما اگه مثل ما فارسی حرف می زنید،پس معنی غیرتو می فهمید؛

این غیرت داره خشک می شه.

شاهرگ این غیرت...

کمک کنید نذاریم این اتفاق بیفته؛

من برای صبرتون یه "یا علی" می خوام،

**********

سوما":

ازمن درباره جنگی که بود و جنگی که هست پرسیده بودند.

از این تفکر متنفرم که شهدا را قهرمانانی دست نایافتنی معرفی کنند. بعضی ها شبیه سازی شهدا در زمان حال و تحلیل رفتارشان در روبه رویی با مسائل حال جامعه را گناهی بزرگ می شمارند و اصلا دوست ندارند چنین حرف هایی را بشنوند.

به هر حال مطلبی نوشته بودم در پاسخ به سوال جنگی که بود؟ جنگی که هست. چنسن مطلبی جایی برای نشر ندارد. به هر حال؛

اگر حوصله داشتید

اولین عکس هام

barananeh — Fri, 25 Sep 2009 09:33:18 GMT

مطالبی را که دوست دارم بنویسم زمینه انتشار ندارند و علاوه بر آن دست به قلم (دست به کیبودر) م افول کرده. از یک بابت جای خوشحالی هست و از یک بابت جای اسف.

اما چند وقت اخیر که سری به سایت های انگلیسی و عربی می زدم به این نکته رسیدم که گاهی هست که متوجه نوشته و متن نمیشم اما عکسی که توی صفحه هست همه چیز رو می رسونه. یک گیرایی در عکس هست که کلی نوشته نمی تونه جای اون رو بگیره.

نزدیک پانزده ماهی هست که دائم دوربین روزنامه رو دوشم هست. ادعا ندارم عکاسم. این رو به خلیل غلامی هم گفتم اما عکاسی رو دوست دارم. تو این مدت عکس های زیادی برای سرخاب گرفتم که عموما خبری بودند و هرچند با کیفیتی ... به هر حال دوست دارم از این به بعد عکس هامو تو بارانانه بگذارم. با نظراتتون کمکم کنید. موافق یا مخالف.

سری اول عکس هام: تبریز- میدان صاحب الامر- موزه قرآن و کتابت

نامه ای به همسفرم 7

barananeh — Wed, 23 Sep 2009 17:50:18 GMT

سلام.

شروع، باز هم با همین کلمه ساده که خیلی دوستش دارم.

دوباره می خواهم با تویی که نمی شناسمت، اما می دانم چقدر دوستت خواهم داشت هم صحبت شوم. یک هم صحبتی یک طرفه که دوست دارم وقتی پیدایت کردم، شنونده باشم جواب ها ونظرهایت را.

وقتی گاهی اوقات ژست خیرخواهی و مردم دوستی و دغدغه فرهنگ داشتن را در خود احساس می کنم لحظه ای به شدت کرده های خود را از دست رفته می بینم و از خودم بدم می آید.

از این که خبرنگاربازی دربیاوری برای ارضای غریضه ی کاریزما دوستی و قهرمان بازی و از دست یکی بگیری -که از قضا خیلی ها نتوانسته بودند- و خود را به عنوان اهل فرهنگ و هنر شایسته احترام ببینی گاهی اوقات لجن زاری می شود برای بلعیدنت.

این که هنر را برای هنر دوست داشته باشی و فرهنگ را برای فرهنگ و دوست داشته باشی مدام یکی تحسینت کند و وقتی در جمعی نیستی از تو خوب گفته شود، می شود زمینه ای برای سقوطت.

هنر اگر پلکانی برای تعالی نباشد (که با تمام وجود شهادت می دهم می تواند باشد) تلف کردن وقت به سمن بخس است و خدمت به مردم اگر به سبب حب جاه باشد و حب احترام و هر چیز دیگری، خودت زودتر از همه از تو خالی بودن آن آگاه خواهی شد.

باید مرد نکونام شوی تا هرگز نمیری و برای این نمردن اول باید نفست را بمیرانی.

خیلی ذوقی شد. اهل فلسفه را چه به ذوقیات؟!

اما همسر و همسفر عزیزم؛

این را به وضوح در خود دیده ام که اگر کاری که می کنی دارای یک پشتوانه عظیم معنوی نباشد ارزشی ندارد.

همه چیز باید برای صمد بی چگ.نه باشد. اینگونه است که ارزش همه چیز غیری خواهد بود و این رابط ها چون وابسته به یک مستقل خواهند بود، پوچ نخواهند بود و نخواهند شد.

دعا کن برایم. دعایت را پشت لفافه زیبای لبخندت به من هدیه کن.

سخت محتاجم. هم به دعایت؛ و هم به لبخندت...

barananeh — Thu, 17 Sep 2009 13:57:58 GMT

مجله دستم بود. گفتم برای استفاده بهینه از این چند دقیقه آن را با خود به دستشویی ببرم.

روشن و خاموش شدن چراغ دستشویی متوجهم کرد کسی مرا مخاطب کرده. سریع بیرون آمدم. مامان بود. داشت داد می زد. اگه خوابت میاد بیا بگیر رختخوابت بخواب. دستشویی که جای خواب نیست. نیم ساعته دستشویی هستی.

منم داشتم به خودم می خندیدم و حالات شکمم رو تنظیم می کردم که مجله قایم شده زیر ژیرهنم لوم ندهد.

***

کمرم و پشتم درد می کند. جناغم هم سوزش دارد. خودم فکر می کنم از نشستن پشت میز کامپیوتر و میز تحریر حاصل شده اما تشخیص دوستان علت را سرما می دانند.

***

وقتی آدم مطلبی جدی یا دغدغه اش را در وبلاگ می نویسد به خودش هم بر می خورد که این هم شد وبلاگ نویسی؟ وبلاگ جای این روزمره های چرت است.

دستم به نوشتن مطالبی که دوست دارم نمی رود. مطلب قبلی ام هم... د

وست داشتم حذفش کنم اما..

راهم بدهید من به راه آمده ام...

barananeh — Fri, 04 Sep 2009 15:12:18 GMT

جوشن کبیر شروع می شود: اللهم انی اسئلک باسمک یا الله...

فکرم هزارجا می رود. به دعواهای سیاسی این روزها فکر می کنم؛ به پست جدیدی که می خواهم در وبلاگم بنویسم؛ به نشریه ای که می خواهم کار کنم...

با همصدایی جماعت به دعا برمیگردم: سبحانک یا لا اله الا انت، الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب.

چند فرازی را توجه به معنای دعا دارم. می خواهم حالا که خدا را با نام های زیباتر از زیبایش می خوانم چیزهایی هم همراهش بخواهم. حالا به این فکر میکنم چه بخواهم.

دوباره همصدا: سبحانک یا لا اله الا انت، الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب....

امسال کنکور ارشد دارم. خدایا کمکم کن. خدایا حول و ولای شغل آینده ام را دارم خدایا...

سبحانک یا لا اله الا انت، الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب....

مامان بابا کمی تا قسمتی از دستم راضی اند. خدایا کمکم کن رضایتشان را...

سبحانک یا لا اله الا انت، الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب.

مداح شروع به مناجات می کند:

راهم بدهید من به راه آمده ام

بر درگه حضرت اله آمده ام

پندار مکن که دست من خالی است

با بار پر از جرم و گناه آمده ام

خدایا همیشه از این ترسیده ام که اگر روزی مرا هم عاشورایی پیش آمد (که طبق نص صریح کل یوم عاشورا خواهد بود) مبادا یزیدی باشم و بالاتر از آن مبادا از فراریان خیمه گاه حسین باشم.

سبحانک یا لا اله الا انت، الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب.

خدایا همسفر مسیر زندگی ام نیمه مکملم باشد برای رسیدن به تو

سبحانک یا لا اله الا انت، الغوث الغوث خلصنا من النار یا رب....

از فراز سی و سه به بعد می گذارند برای دوشب احیای بعدی

نوبت به تنفس رسیده است: به صرف ساندویچ

کتابی که همراهم برداشته ام را می خوانم:

فرزندم! اگر می ترسی در راهی گم شوی، همان اول راه پا پس بکش؛

چون در آستانه سرگردانی بازایستادن و تامل، بهتر است از این که بگذاری حوادث هولناک تو را بر پشت خود بنشانند و هرجا ببرند. (نامه امام علی(ع) به فرزندش)

می خواهند قرآن بر سر بگیرند. خواب امانم را بریده.

خدایا در شب قدر که همه قرآن بر سر می کنند تو چنانم کن من قرآن را بر دل کنم. (علامه حسن زاده)

قدر فرصت اگر از دست دهی...

barananeh — Thu, 20 Aug 2009 20:29:18 GMT

چندین قرن پیش فیلسوفی یونانی چنین گفت که در آب یک رودخانه نمی توان دوبار شنا کرد.

قرن ها گذشت و فبسفه فلسفه تر شد و نابغه ای به نام ملاصدرا در عالم اسلام ظهور کرد و تئوری حرکت جوهری را مطرح کرد. او کلی راه برای اثبات مدعایش رفته بود. اصالت را برای وجود ثابت کرده بود و از آثار وجود بحث کرده بود تا به حرکت در گوهر رسیده بود. بر این اساس ثبات مختص ذات واجب تعالی و موجودات فوق مادی است که اگر ثبات نباشد بساطت بسیط مطلق به هم می خورد و آنوقت می شود نیازمند و موجودی که نیازمند باشد دیگر واجب بالذات نمی شود.

منظور آن دانای یونانی این بود که تا از آب بیرون آیی و دوباره در آب بروی هم آب تغییر کرده و هم تو. تو همان موجود قبلی نیستی. ذاتت یکی ست اما تغییر کرده ای. آب هم جاری است و در یک جا نمی ماند و آبی که این جاست حتی اگر آنطرف تر باشد حداقل مکانش تغییر کرده و تغییر ملازم وجود اوست.

همه این ها یعنی این که فرصتی که برای توست دیگر تکرار نمی شود. این تو که هستی لحظه ای دیگر همان نخواهی بود.

امیر پارسایان فرمود: «عمر تو گران ارزش ترین دارایی توست. ببین که در مقابل از دست دادنش چه چیز به دست می آوری» و همان ابرمرد تاریخ در جایی دیگر فرمود: «فرصت ها چون ابر در گذرند.:::::::

بخوانید: السلام ای ماه پنهان پشت استهلال ما