|
در تلمود آمده است که : "اگر ملت اسرائیل فقط یک روز توبه کند، بلافاصله (ماشیح) فرزند داوود خواهد آمد. اگر ملت اسرائیل فقط یک (شبانه روز) شنبه را بطور صحیح و کامل نگه دارد، بیدرنگ فرزند داوود خواهد آمد".
ما منتظر نیستیم.
همه باهم اعتراف بکنیم که ما منتظر نیستیم. انتظار ما در زبان هست. حتی در افکارمان هم انتظار جایی ندارد.
ما حتی وظایف یک منتظر را نمی دانیم. ما حتی از یک خوشی زودگذر هم نمی گذزیم تا منتظر بمانیم.
نه. ما منتظر نیستیم.
دلمان را به اشعار و متن های ادبی مان خوش نکنیم.
به «ندبه»ها و به «عهد»ها بسنده نکنیم.
رسم انتظار این نیست.
منتظر باید همه لحظات عمرش را چشم به راه باشد.
و باز نباید به چشم انتظاری بسنده کرد.
مگر نه این که او را مصلح می دانیم؟
مگر نه این که می گوییم زمین دورانی از عدل و قسط را پس از یک دوران رنج پس از آمدنش خواهد چشید؟ «یملا الارض عدلا و قسطا بعد ملات الظلم و الجورا»
منتظر مصلح نشسته، خود باید صالح باشد.
روایت است که دینداری در آخر الزمان سخت تر از نگه داشتن دست برروی آتش است.
در مقابل فتنه ها و شبهه ها منتظر باید توان دفاع از دین خود را داشته باشد.
در مقابل همه مظاهر بی دینی مرعوب نگردد.
در دفاع از دین، خم به ابرو نیاورد.
اما باز کافی نیست!!!
باید در جهت اصلاح هم کوشا باشد.
با زبانش. با مالش. اگر هم لازم شد با جانش.
اصلاحگر جامعه ار انحرافات باشد.
گوشه نشینی اختیار نکند و بل در جامعه باشد و برای خاموش کردن فتنه ها حاضر.
دین اصیل را که خود به آن رسیده، در طبق اخلاص به هر شیوه به دیگران نیز عرضه بدارد.
مبارزه با فقر و محرومیت را فراموش نکند.
مگر این نیست که آرمانشهر مهدوی، جامعه ای سرشار از برابری های اجتماعی و برخوردار از توان اقتصادی است؟
تقسیم عادلانه امکانات جامعه باید نگهبانانی از خیل منتظران داشته باشد.
عدالت باید روح حاکم بر جامعه منتظران باشد.
کوتاه آمدن در مقابل ناعدالتی دوری از آرمان انتظار مصلح است.
منتظر در حال بسیج عمومی برای انتظار است.
چه از بعد عقیدتی و چه از بعد سیاسی و چه از بعد نظامی و اقتصادی و ...
در روایات داریم که خطاب به منتظران می فرمایند: عفت و ورع و صلاح پیشه کنید. در روزگار انتظار صبور باشید. دوران غیبت را طولانی نشمارید. زیرا که وعده خدا حق است و اگر چه به طول انجامد اما خواهد رسید.
|
